Stabat Mater


“Stabat Mater”, zo heet de track op het album van Geert Huinink, “the Journey” die waarschijnlijk in 2017 uit komt. Geert heeft mij gevraagd om voor zijn album 11 schilderijen bij 11 tracks te maken. Elk schilderij afgestemd op de verschillende nummers.
Dit is 1 van die schilderijen die nu in de eindfase is.

Stabat Mater is een middeleeuws-Latijns gedicht dat gaat over het lijden van moeder Maria bij de kruisiging van Jezus.
Als ik aan een schilderij begin zoals in dit geval, zorg ik dat ik zo min mogelijk over de achtergrond weet. Dit om mijn inspiratie en afstemming niet teveel vooraf in te kleuren.
Ik luister veel naar het album van Geert en in dit nummer werd ik al snel meegenomen. Voor mij was deze afstemming vrij makkelijk te maken om dat het een nummer is wat alle diepe wonden raakt. Met een leeg canvas voor me zag ik ineens rozen ontstaan in een cirkelvorm en enorm veel rood, maar ook paars voor de diepere lagen die ook spreken voor een religieuze onderdrukking. Later las ik dat de roos het symbool voor moeder Maria is. Dit is een nummer over het lijden van moeder Maria en tevens over het grote lijden van de vrouw en de onderdrukking van de vrouwelijke energie door de eeuwen heen. Hoewel het is ontstaan vanuit de visie van Maria, zit dit absolute in de onderlaag.
Maria wordt vaak afgebeeld als verlicht wezen en de opgestegen meester die ze is.Ik wilde in dit schilderij de moeder Maria laten zien verbonden aan het aardse lijden. Tenslotte was zij mens van vlees en bloed. Tevens zit er enorm veel heling in het nummer en in het schilderij, donker en licht zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille. Het gaat vanuit een onderdrukking naar een bevrijding.Dit is niet iets wat ik mij vooraf bedenk als ik dat schilderij ga maken maar het ontstaat gaandeweg als het proces zich verder ontvouwt. Een proces wat vaak synchroon loopt met mijn eigen aardse proces.
Vanaf het moment dat ik begon aan dit doek, merkte ik dat ik tijdens het schilderen bijna geen lucht kreeg, alsof mijn keel dichtgeknepen zat. Vervolgens kon ik ook niks met haar mond, elke keer dat ik die wilde uitwerken, stroomde het niet. totdat ik ineens voelde,”maar ze heeft geen mond” en toen kreeg ik rust want dat was exact wat het moest zijn.
De symbolen die zijn gebruikt zijn op meerdere manieren te interpreteren, en daarom is het zo’n spiegel voor “wie” ernaar kijkt, want je haalt er precies uit wat voor jou nodig is.
Het bloed maakt het erg “bloederig” maar ons bloed is ook ons “levenssap”, het is dat wat we voelen stromen en dat wat voor ons hier op aarde van levensbelang is.
De roos in de mond kan een beklemmend gevoel geven maar het kan ook betekenen dat er heling plaatsvind vanuit de bloei van een bloem.
De blik naar boven, kan een blik van angst en wanhoop zijn, met tranen van verdriet. Of is het een blik van kracht en het vertrouwen en zijn het tranen van vreugde en vergeving.

Er zit heel veel symboliek in en valt er ook steeds meer uit te halen. Uiteindelijk is het allerbelangrijkste van het schilderij en de muziek, dat je het voelt en dan is er helemaal geen uitleg nodig.

Recommend
Deel
Tagged in