De roep van de buizerd


De roep van de buizerd

Na een flinke regenbui zoals alleen in de Alpen voorkomt, ben ik het weiland ingelopen op zoek naar alpenbloemen. Struinend door het gras verlies ik de tijd en voor ik het weet ben ik ergens onderaan de berg tussen de bomen beland.
Ik wordt geroepen om een stukje verder het bos in te lopen, geen bloemen meer maar toch voel ik dat ik verder moet. Midden op het pad ligt een verfrommelde veer, ik loop door. Het eind van het pad is in zicht maar toch loop ik verder.
En dan bij de laatste boom, onderaan de voet ligt een prachtige stralende veer op me te wachten. Ik kan het bijna niet geloven. Ik weet meteen dat het een buizerd veer is, van de linker vleugel, zo mooi, het voelt als een enorm kado, er zit nog net geen strik omheen.
De kracht van de veer is zo groot dat ik hem bijna niet durf te pakken.
Als ik hem dan oppak voelt hij zo licht maar ook zo sterk.
Ik hoor de roep van de buizerd in de verte.
Als ik de veer vasthoud laat ze me een beeld zien. Hoe ze haar vleugels spreidt en zich laat meevoeren door de thermiek die haar in de vorm van een spiraal tot grote hoogte brengt.
Ze zegt, “dit is het enige en tevens het beste wat je kan doen, je volledige volmaakte zelf zijn, je vleugels spreiden en je laten leiden op het pad van de ziel, zonder moeite”. “Levenslessen zullen regelmatig terugkomen zolang jij de spiraal volgt maar elke keer weer vanuit een ander punt en visie”. “En soms zal het nodig zijn een duikvlucht te maken, maar het zal je moeiteloos daar naartoe voeren waar je uiteindelijk het grote plan overziet”.
De dag daarna blijft de buizerd in mijn hoofd hangen en regelmatig hoor ik haar roep in de bergen.
Ik besluit nog eens naar de plek te lopen waar ik de vorige dag de veer vond. In het weiland vind ik wat kleine veertjes en via een ander pad loop ik richting de boom. Denk ik nou echt dat ik nog zo’n veer ga vinden?? Hoeveel bevestiging moet ik nog hebben dan? Als ik naast de boom sta, waar niks ligt, hoor ik “op de terugweg”.
Nadat ik even bij de boom heb gestaan besluit ik terug te lopen.
Midden op het pad (waarover ik de dag daarvoor liep) zie ik weer die verfrommelde veer liggen die mij gisteren niet zo interesseerde.
Ik besluit hem nu op te pakken en als ik hem omdraai zie ik tot mijn verbazing dat het ook een veer van een buizerd is. Ik veeg het zand ervan af en er komt een prachtig exemplaar tevoorschijn. Het is een veer vd rechtervleugel. Ik heb immers niks aan 1 vleugel.
Meteen doet het me denken aan de Lotus die in de modder groeit. En de kracht van het zelf.
Oke oke het is duidelijk,…
Dank je wel lieve buizerd, ik zal mijn linker èn rechtervleugel gebruiken om me moeiteloos naar grote hoogte te laten voeren.

Recommend
Deel
Tagged in